Θεσμικό Πλαίσιο: Αποφάσεις Οργάνων τής Πολιτείας για το επάγγελμα του Ψυχολόγου
 
Καταδικάσθηκε «ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ», από Δικαστήριο τής Χώρας [ΠλΚ: 1064/08.04.2011].
 

Ασκήθηκε δίωξη για παράβαση διατάξεων του Αναγκαστικού Νόμου 1565/1939 (ΦΕΚ 16/τ.Α΄/14-01-1939), «Περί κώδικος ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος», δηλαδή απαγγέλθηκαν κατηγορίες για ιδιώνυμο αδίκημα. Με βάση το κατηγορητήριο: “Κατηγορείται ως υπαίτιος του ότι ... κατά το χρονικό διάστημα από τον μήνα Ιούλιο 2005 έως το έτος 2009 ... σφετερίστηκε τον τίτλο του Ιατρού ... ασκούσε παράνομα το ιατρικό επάγγελμα ... εκδίδοντας μάλιστα και σχετικές γνωματεύσεις που περιλαμβάνουν διάγνωση ψυχικής κατάστασης και συμβουλές θεραπείας χωρίς να έχει άδεια από το αρμόδιο Υπουργείο, χωρίς να είναι μέλος του Ιατρικού Συλλόγου και χωρίς να έχει πτυχίο της Ιατρικής Σχολής κάποιου Πανεπιστημίου... Για παράβαση των άρθρων 1, 12, 14, 26, 27 παρ.1, 53, 79 παρ. 1, 2, 111, 112 Α.Ν. 1565/39”.

 
  Κάντε το PSY.GR Πρώτη Σελίδα  
   
 
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
Αρχική σελίδα Site Map Επικοινωνία
  Members Only  
Εκδόσεις-Μελέτες
 
Ημερομηνία Δημοσίευσης: 09 Απρίλιος 2011
 

Νέο ΒΙΒΛΙΟ. Εκδόσεις Παπαζήση. ΣΤΡΕΣ, Προσωπική Ανάπτυξη και Ευημερία. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ [Επιστημονική Επιμέλεια]. Πρόλογος: Γ. Τούντας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κατά τα τελευταία χρόνια, η προσωπική ανάπτυξη και ευημερία βρίσκονται στο επίκεντρο οικονομικών, κοινωνιολογικών, ιατρικών, ψυχολογικών και άλλων μελετών καθώς αναφέρονται στις περισσότερες διαστάσεις του ανθρώπινου βίου. Η εν γένει ικανοποίηση από τη ζωή και τους επιμέρους τομείς της, όπως οικογένεια, εργασία κ.ά. σε συνδυασμό με τη βίωση θετικών συναισθημάτων και την ταυτόχρονη απουσία δυσάρεστων καταστάσεων στρες, άγχους και κατάθλιψης συνιστούν παραμέτρους υγείας, που σύμφωνα και με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας αντανακλούν σε μια «κατάσταση πλήρους σωματικής, κοινωνικής και ψυχικής ευημερίας και όχι απλώς στην απουσία ασθένειας ή αναπηρίας».
Άλλη συναφής έννοια είναι αυτή της ποιότητας ζωής, η οποία χαρακτηρίζει πολλές πλευρές της καθημερινότητας, όπως την εργασία, την εκπαίδευση, το περιβάλλον, την υγεία ή ακόμη και την ψυχαγωγία. Κατ' επέκταση, αντικατοπτρίζει όχι μόνο την προσωπική αλλά και την κοινωνική ευημερία η οποία αναφέρεται στην επαγγελματική ικανοποίηση, την άσκηση κοινωνικών ρόλων, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την κοινωνική υποστήριξη. Είναι προφανές ότι στη σημερινή εποχή η αναβάθμιση του επιπέδου ποιότητας ζωής καθώς και της προσωπικής ευεξίας είναι δυνατό να επιτευχθεί και με την ουσιαστική συμβολή της πολιτείας και των εμπλεκόμενων φορέων (εργασίας, εκπαίδευσης, υγείας κ.ά.) δεδομένου επίσης ότι η πλειοψηφία των σύγχρονων κοινωνιών έχουν κατακτήσει πλέον ένα υψηλό επίπεδο υλικών παροχών και μέσων που θα μπορούσαν να συμβάλουν σημαντικά προς την κατεύθυνση αυτή.
Στα 25 κεφάλαια του βιβλίου (806 σελίδες) επιχειρείται μια προσπάθεια αναλυτικής διερεύνησης του σημαντικού ρόλου των στρεσογόνων προσωπικών και κοινωνικών παραγόντων οι οποίοι θέτουν σε σοβαρή διακινδύνευση την ψυχοσωματική ισορροπία του σύγχρονου ανθρώπου και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τα επίπεδα της προσωπικής του ανάπτυξης, της ποιότητας του βίου του καθώς και της συνολικότερης ευημερίας.
Ο Αλέξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου είναι Λέκτορας Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει πραγματοποιήσει προπτυχιακές σπουδές στην Ψυχολογία και στη Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (βασικά πτυχία) και μεταπτυχιακές σπουδές (Masters & Ph.Ds) στην Ψυχολογία, τα Παιδαγωγικά και το Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο (UMIST) του Manchester της Μ. Βρετανίας. Διδάσκει σε προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα του Πανεπιστημίου Αθηνών (Ιατρική και Φιλοσοφική Σχολή), του Πάντειου Πανεπιστημίου κ.α. Έχει πραγματοποιήσει σημαντικό αριθμό παρουσιάσεων σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια και είναι μέλος ελληνικών και διεθνών επιστημονικών εταιρειών. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα και οι δημοσιεύσεις του εστιάζονται κυρίως σε θέματα: εργασιακής υγείας και οργανωσιακής συμπεριφοράς, κοινωνικής ψυχολογίας, παιδαγωγικής ψυχολογίας και ειδικής αγωγής, επιχειρησιακής ηθικής και ηγεσίας.
ISBN: 978-960-02-2498-6 Σχήμα 17x24, Σελίδες 806, Τιμή 65,00€


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος Γ. Τούντα [11]
Εισαγωγή επιμελητή έκδοσης [13]
1. Εντάσεις που προκαλούνται από την σύγκρουση μεταξύ οικογενειακών και εργασιακών υποχρεώσεων, Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου και Καλλιόπη Σωτηράκη [23]
2. Διερεύνηση άσκησης μετασχηματιστικού τύπου ηγεσίας και ενδεχόμενη επίδραση του στην επαγγελματική εξουθένωση (burnout), Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου και Αναστασία Γαλακτίδου [73]
3. Επαγγελματική εξουθένωση σε δασκάλους ειδικών σχολείων, Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου, Θεοδώρα Αναγνωστοπούλου & Ανδρονίκη Γάκη [137]
4. Διαχείριση προβληματικής συμπεριφοράς και στρεσογόνων καταστάσεων στον χώρο του σχολείου, Αλεξα νδρος-Σταμάτιος Αντωνίου & Αγγέλα Δήμου [201]
5. Ανεργία, στρεσογόνες καταστάσεις και ψυχική υγεία, Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου και Μαρίνα Ντάλλα [223]
6. Στρες στον αθλητισμό, Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου και Μαρία Αρμάου [247]
7. Στρες, άγχος και ψυχολογικά προβλήματα φοιτητών ιατρικής, Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου και Αγγέλα Δήμου [275]
8. Ερμηνείες του εργασιακού στρες: προβλήματα, λεπτές διαφορές και καινοτομίες, Dianna Kenny και Dennis Mclntyre [291]
9. Στρες και πίεση στην εργασία: σε ποιο βαθμό υπάρχει, ποιος έχει περισσότερο και μήπως τα πράγματα αλλάζουν; Roy Payne [359]
10. Ευφορικό στρες και στάση έναντι της εργασίας: μία θετική προσέγγιση, Debra Nelson και Bret Simmons [379]
11. Στρες που σχετίζεται με τον ρόλο των προσωρινά απασχολουμένων, Ellen Shupe [395]
12. Συμβουλευτική σπουδαστών στην ανώτατη εκπαίδευση: Κίνητρο για ένα πρακτικά προσανατολισμένο όραμα, Eric Depreeuw [427]
13. Το στρες στην εκπαίδευση: αίτια και συνέπειες, Cheryl Travers [447]
14. O ρόλος των χαρακτηριστικών των γεγονότων και των καταστασιακών εκτιμήσεων στην πρόβλεψη τόσο της προσαρμογής των εργαζομένων στις αλλαγές όσο και της επιτυχούς υλοποίησης των αλλαγών, Nerina Jimmieson [492]
15. Δομικές αλλαγές στην εργασία και υγεία: μελέτες πάνω στις μακροχρόνιες αναρρωτικές άδειες και την εισαγωγή στο νοσοκομείο εργαζόμενων ανδρών και γυναικών στη διάρκεια μιας περιόδου έντονων αλλαγών στη σουηδική αγορά εργασίας, Gabriel Oxenstierna, Kerstin Jeding, Hugo Westerlund, Jane Ferrie, Martin Hyde, Jan Hagberg & Tores Theorell [527]
16. Ζητήματα επαγγελματικής παρουσίας και εργασιακής ευεξίας των γυναικών στον χώρο της υγείας, Τράντα Ελισσάβετ και Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου [543]
17. Επιπολιτιστικό στρες, κοινωνικό στίγμα και εκδήλωση εξαρτητικής συμπεριφοράς σε μετανάστες και πρόσφυγες, Μαρίνα Ντάλλα, Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου και Κατερίνα Μάτα [571]
18. Ψυχολογικό κεφάλαιο και ευεξία στο πλαίσιο της θετικής Οργανωσιακής Συμπεριφοράς, Μαρία Αρμάου και Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου [591]
19. Ευτυχία και εσωτερικά κίνητρα, Μαρία Αρμάου, Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου και Μαρίνα Ντάλλα [615]
20. Σύγκρουση εργασίας-οικογένειας και στρες, Paula Brough και Michael O'Driscoll [639]
21. H επίδραση των σύντομων επαγγελματικών ταξιδιών στο άτομο, την οικογένεια και την οργάνωση, Mina Westman [673]
22. Οι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες κινδύνου και το στρες που σχετίζεται με την εργασία. Η θέση της επιστήμης και θέματα για μελλοντική έρευνα, Michiel Komprier και Toon Taris [699]
23. Ο υγιής οργανισμός, Jane Henry [719]
24. Η νέα τεχνολογία, η παγκόσμια οικονομία και τα οργανωσιακά περιβάλλοντα. Επιδράσεις στο στρες, την υγεία και την ευεξία των εργαζόμενων, Janice Langan-Fοx [739]
25. Η επίδραση της εργασιακής αυτοαποτελεσματικότητας στα επίπεδα ευεξίας των εργαζόμενων, Αλεξανδρος-Σταμάτιος Αντωνίου και Μαγδαληνή Κοντσονμάρη [769]
Ευρετήριο όρων [787]
Ευρετήριο ονομάτων [793]

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗ ΕΚΔΟΣΗΣ

Τα τελευταία χρόνια η προσωπική ευημερία και οι τρόποι βελτίωσής της βρίσκονται στο επίκεντρο οικονομικών, κοινωνικών, ιατρικών και ψυχολογικών μελετών. Η προσωπική ανάπτυξη και ευεξία συνιστά μια ευρεία έννοια, η οποία προκύπτει από τη συναρίθμηση θετικών αξιολογήσεων των ανθρώπων για την πορεία της ζωής τους σε συνδυασμό με την απουσία αρνητικών συναισθημάτων (Diener, Oishi & Lucas, 2003). Η ικανοποίηση από τη ζωή και τους επιμέρους τομείς, όπως οικογένεια, εργασία, κ.ά., σε συνδυασμό με τη βίωση θετικών συναισθημάτων και διαθέσεων και την ταυτόχρονη απουσία δυσάρεστων καταστάσεων άγχους και κατάθλιψης αποτελούν διαστάσεις της υγείας, που συμφωνά και με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO, 1995) αντιστοιχούν σε μια «κατάσταση πλήρους σωματικής, κοινωνικής και ψυχικής ευεξίας και όχι απλώς στην απουσία ασθένειας ή αναπηρίας».
Άλλη συναφής έννοια είναι αυτή της ποιότητας ζωής, η οποία αναφέρεται όχι μόνο στην υποκειμενική διάσταση της προσωπικής ευεξίας, όπως αυτή εκφράζεται στις επιθυμίες των ανθρώπων, αλλά προσδίδει ωστόσο ιδιαίτερη έμφαση στη σπουδαιότητα εκτίμησης των αναγκών, στα πλαίσια του συστήματος και την κοινωνία στην οποία το άτομο διαβιεί και ανατρέφεται, καθώς και στις προσδοκίες και τους προσωπικούς του στόχους (ΠΟΥ, 2003* Τούντας 2000, 2002). Η υποκειμενική εμπειρία πρεσβεύει ότι η προσωπική ευρωστία εξαρτάται από τις θετικές ή αρνητικές στάσεις του ατόμου έναντι των πραγμάτων, ενώ η αντικειμενική διάσταση συνδέει την προσωπική ακμαιότητα με το κατά πόσον οι εξωτερικές συνθήκες (οικονομία, εργασία, εκπαίδευση, στέγη), οι κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις πραγματώνουν την ανθρώπινη φύση (Αντωνίου 2007* Eid, & Diener, 2003). Η ποιότητα ζωής, δηλαδή, χαρακτηρίζει διάφορες πλευρές της καθημερινότητας, όπως την εργασία, τις σπουδές, το περιβάλλον, την υγεία ή ακόμη και τη διασκέδαση (Υφαντόπουλος, 2007). Κατ' επέκταση αντανακλά όχι μόνο την προσωπική, αλλά και την κοινωνική ευεξία, η οποία μελετά και την ικανοποίηση του ατόμου από την εργασία του, την άσκηση κοινωνικών ρόλων, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την κοινωνική στήριξη από το στενό του περιβάλλον (Kafetsios & Sideridis, 2006).
Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η ανεργία (Lucas, Clark, Georgellis & Diener, 2002), το στρες λόγω εργασίας (Palmer, Cooper & Thomas, 2001) ή σπουδών, οι σχέσεις μεταξύ των δυο φυλών, η σύγκρουση μεταξύ οικογενειακών και εργασιακών υποχρεώσεων, η κοινωνική επανένταξη αποκλεισμένων ομάδων στην κοινωνία (άνεργοι, αποφυλακισμένοι, κ.ά), η προσαρμογή μεταναστών στις καινούργιες συνθήκες, επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα ζωής, ειδικά όταν το άτομο συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχουν οι δυνατότητες για να αντιμετωπιστεί μία δύσκολη κατάσταση (Antoniou & Dalla, 2009).
Οι άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες βιώνουν έντονα στρεσογόνες εμπειρίες εξαιτίας του ότι αγωνίζονται να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους. Οι στρεσογόνες συνθήκες ασκούν αρνητική επιρροή στην προσωπική ανάπτυξη και ευημερία, καθώς επηρεάζονται από τις ανάγκες και τους στόχους του ατόμου αλλά και της κοινωνίας ευρύτερα (Diener & Lucas, 2000). Ακόμη, η δυσαρέσκεια που ανακύπτει λόγω «δύσκολων» συνθηκών κινητοποιεί πιο συχνά αντιδράσεις στρες. Το χρόνιο στρες φαίνεται να συνδέεται τόσο με υψηλά ποσοστά σωματικών παθήσεων (π.χ. καρδιακές παθήσεις, διαβήτη, κ.ά) όσο και ψυχικών διαταραχών όπως κατάθλιψης (Αντωνίου, 2006α, 2006β• Αντωνίου & Cooper, 2006* Antoniou & Cooper, 2005).
Σε όλες τις σύγχρονες προσεγγίσεις της προσωπικής ανάπτυξης και ευεξίας επισημαίνεται ότι η απώλεια εργασίας, που συμφωνά με τα πρόσφατα στοιχεία ανέρχεται διεθνώς σε υψηλά επίπεδα (International Labour Organization, 2007), οδηγεί σε δυσάρεστες άμεσες και έμμεσες συνέπειες στην ψυχοσωματική υγεία των ανέργων (Becchetti, Stefano & Osea, 2006). Η επισημασμένη επιδείνωση των δεικτών υγείας, ο κίνδυνος εμφάνισης σοβαρών και απειλητικών ασθενειών λόγω υποχώρησης των αμυνών του οργανισμού (Ogden, 2004), σε συνδυασμό με άλλα ψυχολογικά προβλήματα (WHO, 1998), είναι ορισμένες από τις άμεσες συνέπειες του φαινομένου της ανεργίας. Τα προβλήματα επιτείνονται, όταν η κατάσταση ανεργίας συνοδεύεται και από πρόσθετους επιβαρυντικούς και συνήθως ιδιαίτερα στρε-σογόνους παράγοντες, όπως η μετανάστευση, η μονογονεϊκότητα, η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, το κοινωνικό στίγμα κ.ά. (Crowther, Marshall, Bond & Huxley, 2001). Ειδικοί ερευνητές που ασχολούνται με τα οικονομικά της ευεξίας έχουν επισημάνει ότι η αύξηση των ποσοστών ανεργίας θέτει σε σοβαρό κίνδυνο όχι μόνο τη συνολική υγεία και ψυχική διάθεση του ατόμου, αλλά συντείνει σε σημαντικό βαθμό στην αύξηση της πιθανότητας για εμφάνιση κοινωνικών προβλημάτων, καθώς συνεπάγεται τον φόβο απώλειας της εργασίας και, γενικότερα, κοινωνική ανασφάλεια (Antoniou, Cooper, Chrousos, Spielberger & Eysenck, 2009* Becchetti, Stefano & Osea, 2006).
Εργασιακό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από συγκρούσεις και ασά¬φεια ρόλων και υπερβολικές απαιτήσεις οι οποίες δεν αντιστοιχούν στις γνώσεις και τις ικανότητες των εργαζόμενων, χωρίς δυνατότητα επιλογής ή ελέγχου αλλά ούτε και υποστήριξης από άλλους, συνδέεται με αρνητικές συμπεριφορές των εργαζόμενων και με σοβαρά προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας (Αντωνίου, 2006, 2008). Από την άλλη πλευρά, η αδυναμία εξέλιξης της σταδιοδρομίας, η έλλειψη αισθήματος εργασιακής ασφάλειας, ο φόβος άμεσης απόλυσης ή μη επαναπρόσληψης και οι «δύσκολες» διαπροσωπικές σχέσεις στον χώρο εργασίας οδηγούν σε χαμηλά επίπεδα επαγγελματικής ικανοποίησης, καθώς άλλωστε δεν παρέχεται η δυνατότητα πραγμάτωσης των εργασιακών αξιών του ίδιου του εργαζομένου (Noe, Hollenbeck, Gerhart & Wright, 2009).
Οι σχετικές έρευνες έχουν επίσης δείξει ότι η οργανωσιακή δομή των υπηρεσιών, η ασάφεια όσον αφορά τους στόχους, οι συνεχείς αλλαγές, το αυταρχικό ύφος ηγεσίας είναι σημαντικά θέματα που απασχολούν σε μεγάλο βαθμό τους εργαζομένους σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Antoniou, Cooper, Chrousos, Spielberger & Eysenck, 2009). Η έλλειψη ικανοποίησης από την εργασία αποτελεί σημαντική ένδειξη για εκδήλωση προβλημάτων τόσο στον επαγγελματικό όσο και στον προσωπικό/κοινωνικό βίο του ατόμου, αλλά συγχρόνως αποτελεί και αξιόπιστο δείκτη εύρυθμης και αποτελεσματικής λειτουργίας ενός συγχρόνου οργανισμού (Antoniou, Davidson & Cooper, 2003).
Συστηματικές μελέτες των τελευταίων δυο ιδιαίτερα δεκαετιών έχουν εντοπίσει σημαντικό βαθμό συσχέτισης μεταξύ υπέρμετρου εργασιακού στρες και αρνητικού περιβάλλοντος εργασίας με το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης (professional burnout), όπως αυτό εκφράζεται μέσω των τριών βασικών του διαστάσεων: συναισθηματική εξάντληση, αποπροσωποποίηση και μειωμένο αίσθημα προσωπικής επίτευξης των εργαζομένων. Η επαγγελματική εξουθένωση έχει συνδεθεί με έντονη ψυχοσωματική συμπτωματολογία, με αποτέλεσμα ο εργαζόμενος να βιώνει κόπωση και αδυναμία, αυξημένη μυϊκή υπερένταση, κεφαλαλγίες, γαστρεντερικά προβλήματα και διαταραχές ύπνου ή διατροφής. Απογοητευμένος έτσι ο εργαζόμενος από τις πραγματικά εξουθενωτικές συνθήκες και με χαμηλή αυτοεκτίμηση, πιστεύει ότι δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθει τόσο στις προσωπικές του προσδοκίες όσο και σε εκείνες που έχει θέσει ο ίδιος ο οργανισμός (Antoniou & Cooper, 2005* Αντωνίου, 2008). Έγκυρες μελέτες τεκμηριώνουν την ύπαρξη της επαγγελματικής εξουθένωσης σε ευρύ φάσμα επαγγελμάτων και κάνουν εκτενή αναφορά στο υψηλό κόστος που συνεπάγεται για τους εργαζομένους, τους οργανισμούς και την κοινωνία ευρύτερα (π.χ. Maslach, Schaufeli & Leiter, 2001).
Όπως προαναφέρθηκε, οι επιπτώσεις της επαγγελματικής εξουθένωσης έχουν αντίκτυπο στην προσωπική και την κοινωνική ζωή του ατόμου, με άμεση επίπτωση την αύξηση των εντάσεων στις σχέσεις με σημαντικά πρόσωπα του κοινωνικού τους περιβάλλοντος και την αναπόφευκτη συρρίκνωση του υποστηρικτικού τους δικτύου. Η έρευνα επικεντρώνεται στη σύγκρουση ρόλων που αφορούν την επαγγελματική και την οικογενειακή ζωή (Lewis & Cooper, 1999), καθώς όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των ρόλων στους οποίους εμπλέκεται ένα άτομο, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα να εκδηλώσει άγχος και υπερκόπωση, ειδικά στις σημερινές συνθήκες που παρατηρείται αύξηση του αριθμού των γυναικών στην αγορά εργασίας (Bureau of Labor Statistics, 2007).
Οι Έλληνες εργαζόμενοι φαίνεται ότι είναι οι λιγότερο ικανοποιημένοι μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών από το επίπεδο συμφιλίωσης και εξισορρόπησης μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής αφού το ποσοστό αυτό περιορίζεται λίγο πάνω από το 13%. Στοιχεία που δημοσίευσε σχετικά πρόσφατα η Eurostat (2006) δείχνουν πως εξακολουθεί να υπάρχει σχετικό χάσμα μεταξύ των δυο φυλών, κυρίως όσον αφορά τις οικιακές υποχρεώσεις: κατά μέσο όρο, οι γυναίκες ηλικίας 20-74 ετών καταναλώνουν τον διπλάσιο χρόνο (4,23' της ώρας) από ό,τι οι άνδρες (2,09' της ώρας) για δουλειές του σπιτιού. Οι έρευνες διαπιστώνουν ότι η σωματική, συναισθηματική και ψυχική εξάντληση στην εργασία και στη ζωή του ζευγαριού όχι μόνο είναι παράλληλες αλλά διερευνάται συστηματικά και ο βαθμός διάχυσης της επαγγελματικής εξουθένωσης στην οικογένεια, και αντίστροφα από την οικογένεια προς την εργασία (Αντωνίου, 2006α, 2008).
Η ποιότητα της συνολικής εκπαίδευσης και των παρεχόμενων γνώσεων, αλλά και η αντιλαμβανόμενη από τους φοιτητές χρησιμότητα των μαθημάτων για την μελλοντική τους επαγγελματική ζωή εμφανίζουν σημαντική σχέση με την ικανοποίηση των φοιτητών από τις σπουδές και την εν γένει ζωή τους στο πανεπιστήμιο (Μουσουλή, Φλώρου, Νικητοπούλου & Γούδας, 2003). Μάλιστα, η ικανοποίηση από τις σπουδές επιδρά περισσότερο στην απόδοση των φοιτητών από ό,τι η απόδοση στην ικανοποίηση τους. Σε πολλές περιπτώσεις, όμως, ο βαθμός ικανοποίησης των φοιτητών είναι σημαντικά μειωμένος σε ό,τι αφορά την ποιότητα της φοιτητικής ζωής, τη συνάφεια των κεκτημένων γνώσεων με τις πραγματικές απαιτήσεις της αγοράς εργασίας αλλά και τις πεποιθήσεις για μελλοντική εύρεση εργασίας. Δεν αρκεί πλέον η απλή εμπέδωση γνώσεων, αλλά η απόκτηση γνωστικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων τέτοιων συμπεριφοράς, που θα επιτρέψει στους φοιτητές που εν συνεχεία θα κληθούν είτε ως εργαζόμενοι είτε ως πολίτες να κινηθούν και να συμμετάσχουν σε ένα κόσμο διαρκώς και ταχύτατα μεταβαλλόμενο.
Τα κεφάλαια του ανά χείρας βιβλίου αποτελούν προσπάθεια αναλυτικής κατά το δυνατό διερεύνησης του σημαντικού ρόλου των αρνητικών κοινωνικών και προσωπικών παραγόντων, συχνά αποκαλούμενων ως «στρεσογόνων» (Lazarus, 1966), οι οποίοι θέτουν σε σοβαρή διακινδύνευση την ψυχοσωματική ισορροπία του σύγχρονου ανθρώπου και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τα επίπεδα της προσωπικής του ανάπτυξης και ικανοποίησης από τη ζωή. Οι αρνητικές πλευρές της προσωπικής ευεξίας και ανάπτυξης όπως και της ποιότητας ζωής δημιουργούν ποικίλους παράγοντες επικινδυνότητας για τη σωματική, ψυχική και κοινωνική ζωή του ατόμου και γεννούν ερωτήματα για τις επιπτώσεις που ενδέχεται να επιφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Είναι προφανές ότι στη σημερινή εποχή η αναβάθμιση του επιπέδου ποιότητας ζωής καθώς και της προσωπικής ευεξίας είναι δυνατό να επιτευχθεί με την ουσιαστική συμβολή της πολιτείας και των εμπλεκόμενων φορέων εργασίας, εκπαίδευσης και υγείας, δεδομένου επίσης ότι η πλειοψηφία του δυτικού τουλάχιστον κόσμου έχει κατακτήσει πλέον ένα υψηλό επίπεδο υλικών παροχών και μέσων που συνεπικουρεί σε σημαντικό βαθμό προς την κατεύθυνση αυτήν (Diener, Oishi & Lucas, 2003* Χούντας 2008, 2009α, 2009β).
Τέλος, ολοκληρώνοντας το σύντομο αυτό εισαγωγικό σημείωμα θα ήταν πραγματικά παράλειψη, εάν δεν εκφράζαμε τις πιο ειλικρινείς μας ευχαριστίες προς όλους τους συγγραφείς, τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό, που συμμετείχαν στην εκδοτική αυτή προσπάθεια. Η συνεργασία μαζί τους καθόλο το διάστημα προετοιμασίας του βιβλίου αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευχάριστη και δημιουργική εμπειρία. Επίσης, και από τη θέση αυτή οφείλουμε να υπογραμμίσουμε την ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση του εκδότη κ. Αλέξανδρου Παπαζήση στην πρόταση μας για έκδοση του παρόντος βιβλίου. Τον ευχαριστούμε θερμά. Τέλος, αποτελεί ξεχωριστή τιμή για μας το ότι απεδέχθη την πρόταση μας να προλογίσει το παρόν πόνημα ο Αν. καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιάννης Τούντας. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς τόσο γι' αυτό όσο και συνολικά για τη γόνιμη και ενδιαφέρουσα συνεργασία που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Α.-Σ. Αντωνίου, Πανεπιστήμιο Αθηνών


   

 
 
Copyright © 2000 - Πανελλήνιος Ψυχολογικός Σύλλογος Όροι Χρήσης Online Επισκέπτες: 33
Τελευταία ενημέρωση : 13 Φεβρουάριος 2018